Doorzoek de website

In een kille winternacht werd ik verblind door jouw blik.
Frustraties, woede en stille leemtes vertoonden vraagtekens op je gezicht.
Terwijl ik angstig en machteloos naar je toekeek, wou ik een reddende engel zijn,
maar ik besefte niet dat ik er zelf naar op zoek was.
 
Verwarring bracht ons bij elkaar,
en regen, sneeuw en storm haalden ons weer uiteen.
We voelden elkaar aan, terwijl er van liefde geen sprake was.
Eigenlijk waren we allebei gewoon zoekend naar antwoorden.
 
Dromen en illusies, drank en seks, haat en verdriet
scheurden onze werelden weer in duizend stukken.
Jaren verstreken en dagen en uren gleden langzaam voorbij.
Niets was nog herkenbaar.
Niets kon de herinnering nog bekoren.
 
Stilte kan hard zijn.
Stilte kan wreed zijn.
Maar stilte kan breken als half bevroren ijs waarin jouw weerspiegeling mijn verbeelding plots weer de kost geeft.
En net wanneer ik vrede heb gevonden met de herinnering, mijn laatste traan is vervlogen en mijn hart bevrijd is …
vertroebel je opnieuw mijn zicht.
 
Plots is het alsof mijn hart in jouw hand ligt,
mijn angst in jouw blik,
en mijn verdriet in jouw kus.
Maar je bent niet wat ik wou, en je was niet wat ik wou,
ook al heeft het lot allang bepaald waar de weg heen leiden zal …
 
Ik voel me zweven op pijnigende golven van afscheid.
Jouw zien lijden is hard, hevig en hartsverscheurend.
Maar mezelf daarin verliezen is gewoonweg onaantastbaar.
 
 
Door Ine Verhagen
op 6 februari 2010
 
In een kille winternacht werd ik verblind door jouw blik.
Frustraties, woede en stille leemtes vertoonden vraagtekens op je gezicht.
Terwijl ik angstig en machteloos naar je toekeek, wou ik een reddende engel zijn,
maar ik besefte niet dat ik er zelf naar op zoek was.
 
Verwarring bracht ons bij elkaar,
en regen, sneeuw en storm haalden ons weer uiteen.
We voelden elkaar aan, terwijl er van liefde geen sprake was.
Eigenlijk waren we allebei gewoon zoekend naar antwoorden.
 
Dromen en illusies, drank en seks, haat en verdriet
scheurden onze werelden weer in duizend stukken.
Jaren verstreken en dagen en uren gleden langzaam voorbij.
Niets was nog herkenbaar.
Niets kon de herinnering nog bekoren.
 
Stilte kan hard zijn.
Stilte kan wreed zijn.
Maar stilte kan breken als half bevroren ijs waarin jouw weerspiegeling mijn verbeelding plots weer de kost geeft.
En net wanneer ik vrede heb gevonden met de herinnering, mijn laatste traan is vervlogen en mijn hart bevrijd is …
vertroebel je opnieuw mijn zicht.
 
Plots is het alsof mijn hart in jouw hand ligt,
mijn angst in jouw blik,
en mijn verdriet in jouw kus.
Maar je bent niet wat ik wou, en je was niet wat ik wou,
ook al heeft het lot allang bepaald waar de weg heen leiden zal …
 
Ik voel me zweven op pijnigende golven van afscheid.
Jouw zien lijden is hard, hevig en hartsverscheurend.
Maar mezelf daarin verliezen is gewoonweg onaantastbaar.
 
 
Door Ine Verhagen
op 6 februari 2010
 

Reacties

Geen commentaar gevonden.

Er zijn een miljoen rozen verwelkt,
acht lentes, zeven zomers en duizenden minuten verstreken.
kille winters vervlogen en ontelbare dagen en uren gepasseerd.
Maar nog steeds ben ik je niet vergeten …
Je zit nog steeds in mijn hoofd, in m’n gedachten en in mijn hart.
 
Wanneer ik mijn hand open,
voel ik alleen maar lucht die zich ontpopt tot de steen die ik al die tijd in mijn binnenste heb laten groeien.
En al die lege dagen, hebben me doen vergeten wie ik was.
Eenzame momenten heb ik willen vergeten door weg te lopen van jou.
 
De merel die me ’s morgens wilde doen ontwaken,
vloog zich te pletter in de nacht en verdween in het niets.
Alles leek te vergaan en noten begonnen vals te klinken.
En dat allemaal omdat ik de sleutel niet vond om mijn hart voor jou te openen.
 
Als ik de klok kon terugdraaien,
bracht ik de natuur terug tot leven,
legde ik mijn vinger op mijn ziel en streelde ik de liefde die je me ooit hebt gegeven.
Maar helaas moet ik nu verder met het verdriet dat
door merg en been is gegaan.
 
Ik ben gekneveld op de rots van wanhoop en wens dat je me komt redden met een kus …
En … al is het een Judaskus …
Het is misschien de enige die de eindeloze stilte zou kunnen breken.
 
 
 
Door Ine Verhagen
Op 1 juni 2009
 
 
Er zijn een miljoen rozen verwelkt,
acht lentes, zeven zomers en duizenden minuten verstreken.
kille winters vervlogen en ontelbare dagen en uren gepasseerd.
Maar nog steeds ben ik je niet vergeten …
Je zit nog steeds in mijn hoofd, in m’n gedachten en in mijn hart.
 
Wanneer ik mijn hand open,
voel ik alleen maar lucht die zich ontpopt tot de steen die ik al die tijd in mijn binnenste heb laten groeien.
En al die lege dagen, hebben me doen vergeten wie ik was.
Eenzame momenten heb ik willen vergeten door weg te lopen van jou.
 
De merel die me ’s morgens wilde doen ontwaken,
vloog zich te pletter in de nacht en verdween in het niets.
Alles leek te vergaan en noten begonnen vals te klinken.
En dat allemaal omdat ik de sleutel niet vond om mijn hart voor jou te openen.
 
Als ik de klok kon terugdraaien,
bracht ik de natuur terug tot leven,
legde ik mijn vinger op mijn ziel en streelde ik de liefde die je me ooit hebt gegeven.
Maar helaas moet ik nu verder met het verdriet dat
door merg en been is gegaan.
 
Ik ben gekneveld op de rots van wanhoop en wens dat je me komt redden met een kus …
En … al is het een Judaskus …
Het is misschien de enige die de eindeloze stilte zou kunnen breken.
 
 
 
Door Ine Verhagen
Op 1 juni 2009
 
 

Reacties

Geen commentaar gevonden.

Is er een reden waarom een gesloten dagboek
terug geopend moet worden?
Is er misschien een vraagteken op de verkeerde plaats gezet?
Waarom moet de gebroken punt van een potlood
plots weer geslepen worden?
Zijn er zinnen die er eigenlijk niet thuis horen?
 
Wel, speciaal voor jou zou ik ze graag verbeteren.
 
Is er een reden waarom ik plots geen bouwstenen meer vind
voor de muur rondom mij?
Is er misschien cement te kort om hem staande te houden?
Waarom heb ik het gevoel dat hij op instorten staat?
Wil je me helpen hem langzaam af te breken?
 
Dan ben je van harte welkom!
 
Is er een reden waarom mijn dichtgeschroeide hart
plots weer open gaat?
Wil je me wekken uit onwetendheid om samen op pad te gaan?
Of wil je mijn tranen gewoon terug de vrije loop laten?
 
Is er een reden waarom ik nog steeds niet weet
hoe ik een bloem kan laten bloeien?
Heeft de vrieskoude ze op één of andere manier weer kapot gemaakt?
Waarom was er weer geen alternatief,
en waarom was de Kerstman me dit keer vergeten?
 
Was het om me nog maar eens te laten voelen wat alleen zijn is,
of te leren wat geduld is?
 
Is er enige reden waarom je het plots weer doet stormen in mij?
Heeft het leven je plots boos gemaakt … wanhopig,
of juist blij?
Heeft teleurstelling je vervuld met troosteloze
en verbitterde pijn?
 
Wel … die pijn had ik graag … 
langzaam maar zeker 
voor altijd willen vernietigen.
 
 
 
Door Ine Verhagen
op 23 januari 2010
Is er een reden waarom een gesloten dagboek
terug geopend moet worden?
Is er misschien een vraagteken op de verkeerde plaats gezet?
Waarom moet de gebroken punt van een potlood
plots weer geslepen worden?
Zijn er zinnen die er eigenlijk niet thuis horen?
 
Wel, speciaal voor jou zou ik ze graag verbeteren.
 
Is er een reden waarom ik plots geen bouwstenen meer vind
voor de muur rondom mij?
Is er misschien cement te kort om hem staande te houden?
Waarom heb ik het gevoel dat hij op instorten staat?
Wil je me helpen hem langzaam af te breken?
 
Dan ben je van harte welkom!
 
Is er een reden waarom mijn dichtgeschroeide hart
plots weer open gaat?
Wil je me wekken uit onwetendheid om samen op pad te gaan?
Of wil je mijn tranen gewoon terug de vrije loop laten?
 
Is er een reden waarom ik nog steeds niet weet
hoe ik een bloem kan laten bloeien?
Heeft de vrieskoude ze op één of andere manier weer kapot gemaakt?
Waarom was er weer geen alternatief,
en waarom was de Kerstman me dit keer vergeten?
 
Was het om me nog maar eens te laten voelen wat alleen zijn is,
of te leren wat geduld is?
 
Is er enige reden waarom je het plots weer doet stormen in mij?
Heeft het leven je plots boos gemaakt … wanhopig,
of juist blij?
Heeft teleurstelling je vervuld met troosteloze
en verbitterde pijn?
 
Wel … die pijn had ik graag … 
langzaam maar zeker 
voor altijd willen vernietigen.
 
 
 
Door Ine Verhagen
op 23 januari 2010
 

 

Reacties

Geen commentaar gevonden.

Wanneer vraagtekens op je lippen blijven branden
en twijfels geen uitweg vinden,
rest er voor hoop nog weinig redenen.
Als het verleden je niet loslaat,
zal de toekomst nooit overwinnen.
 
Wanneer intensiteit ontbreekt
en je hart blijft smeken om meer,
kan ik zelfs niet je diepste diepten opvullen.
Zolang de rust in jezelf niet terugkeert,
kan ik je binnenste niet temmen.
 
Als de zon alleen maar voor mij schijnt,
zal de storm voor jou blijven woekeren.
Wanneer je blijft hunkeren naar idealen,
ben ik niet diegene om ze te voltooien.
 
Wanneer een pad wordt gekruist,
ontstaan er twee wegen.
Een weg om samen te bewandelen
en een weg om elkaar te laten gaan.
 
Soms zijn twee handen te klein om iets vast te houden
en woorden niet krachtig genoeg om emoties te delen.
 
Wanneer je dromen verlangens blijven,
kan ik ze niet laten uitkomen.
Als je op je honger blijft zitten,
zal ik hem misschien eerder voeden dan stillen.
Zolang je lichaam het mijne niet vindt,
zul je onstuimig blijven zoeken naar een eenheid.
 
Wanneer een gevoel langzaam sterft
en er geen plaats meer is voor liefde,
zal ik je zachtjes vaarwel kussen.
Als ik voor jou de ware niet ben,
kun je ook niet de mijne zijn.
 
 
Door Ineke Verhagen
op 17 februari 2013
 
 
 
Wanneer vraagtekens op je lippen blijven branden
en twijfels geen uitweg vinden,
rest er voor hoop nog weinig redenen.
Als het verleden je niet loslaat,
zal de toekomst nooit overwinnen.
 
Wanneer intensiteit ontbreekt
en je hart blijft smeken om meer,
kan ik zelfs niet je diepste diepten opvullen.
Zolang de rust in jezelf niet terugkeert,
kan ik je binnenste niet temmen.
 
Als de zon alleen maar voor mij schijnt,
zal de storm voor jou blijven woekeren.
Wanneer je blijft hunkeren naar idealen,
ben ik niet diegene om ze te voltooien.
 
Wanneer een pad wordt gekruist,
ontstaan er twee wegen.
Een weg om samen te bewandelen
en een weg om elkaar te laten gaan.
 
Soms zijn twee handen te klein om iets vast te houden
en woorden niet krachtig genoeg om emoties te delen.
 
Wanneer je dromen verlangens blijven,
kan ik ze niet laten uitkomen.
Als je op je honger blijft zitten,
zal ik hem misschien eerder voeden dan stillen.
Zolang je lichaam het mijne niet vindt,
zul je onstuimig blijven zoeken naar een eenheid.
 
Wanneer een gevoel langzaam sterft
en er geen plaats meer is voor liefde,
zal ik je zachtjes vaarwel kussen.
Als ik voor jou de ware niet ben,
kun je ook niet de mijne zijn.
 
 
Door Ineke Verhagen
op 17 februari 2013
 
 
 

Reacties

Geen commentaar gevonden.

Ik zal nooit zijn zoals je dromen kan.
Ik zal je nooit “hallo” zeggen zoals je zou verwachten.
Elke dag weer opnieuw, slaat de klok hetzelfde uur
waarop ik je in mijn herinnering omarm,
en elke nacht weer …
droom ik van je ademhaling die me vergeeft wat ik je ooit verweten heb.
 
Dus ik laat je rusten in de vergiffenis om mijn gedempte woede.
 
Ik wil je vermommen in een onbestaand figuur,
of je laten verdwijnen als een wolk achter de zon.
Het klinkt eenvoudig, strak en scherp…
Het is waanzinnig vermoeiend je te vergeten,
en van je dromen werkt slaapverlammend.
 
Het is verstikkend … alsof ik een vlucht neem door een nauwe steeg.
 
Je hebt me alles gezegd wat ik weten moest.
Je gaf mijn warmte een impuls tot overdaad.
En nog steeds ben ik dezelfde als toen.
Ik kan je laten lachen
al is je ellende nog zo zwaar.
Ik kan je doen dansen zonder muziek, en met je zingen 
zonder een noot te kennen.
 
Wij samen kunnen toverspreuken uitvinden en onze levens ernaar leiden.
 
Alleen werkt dat ironisch en vervloekt het ons in de kille nacht.
Het leidt nergens naar… zelfs niet naar zinnen met oneindig veel vraagtekens.
Ik zie je graag,
maar het voelt aan als een illusie.
Want achter dat waanbeeld schuilt de harde waarheid …
 
Ik zal nooit de jouwe zijn.
 
 
Door Ine Verhagen
op 15 augustus 2012
 
 
Ik zal nooit zijn zoals je dromen kan.
Ik zal je nooit “hallo” zeggen zoals je zou verwachten.
Elke dag weer opnieuw, slaat de klok hetzelfde uur
waarop ik je in mijn herinnering omarm,
en elke nacht weer …
droom ik van je ademhaling die me vergeeft wat ik je ooit verweten heb.
 
Dus ik laat je rusten in de vergiffenis om mijn gedempte woede.
 
Ik wil je vermommen in een onbestaand figuur,
of je laten verdwijnen als een wolk achter de zon.
Het klinkt eenvoudig, strak en scherp…
Het is waanzinnig vermoeiend je te vergeten,
en van je dromen werkt slaapverlammend.
 
Het is verstikkend … alsof ik een vlucht neem door een nauwe steeg.
 
Je hebt me alles gezegd wat ik weten moest.
Je gaf mijn warmte een impuls tot overdaad.
En nog steeds ben ik dezelfde als toen.
Ik kan je laten lachen
al is je ellende nog zo zwaar.
Ik kan je doen dansen zonder muziek, en met je zingen 
zonder een noot te kennen.
 
Wij samen kunnen toverspreuken uitvinden en onze levens ernaar leiden.
 
Alleen werkt dat ironisch en vervloekt het ons in de kille nacht.
Het leidt nergens naar… zelfs niet naar zinnen met oneindig veel vraagtekens.
Ik zie je graag,
maar het voelt aan als een illusie.
Want achter dat waanbeeld schuilt de harde waarheid …
 
Ik zal nooit de jouwe zijn.
 
 
Door Ine Verhagen
op 15 augustus 2012
 
 
Ik zal nooit zijn zoals je dromen kan.
Ik zal je nooit “hallo” zeggen zoals je zou verwachten.
Elke dag weer opnieuw, slaat de klok hetzelfde uur
waarop ik je in mijn herinnering omarm,
en elke nacht weer …
droom ik van je ademhaling die me vergeeft wat ik je ooit verweten heb.
 
Dus ik laat je rusten in de vergiffenis om mijn gedempte woede.
 
Ik wil je vermommen in een onbestaand figuur,
of je laten verdwijnen als een wolk achter de zon.
Het klinkt eenvoudig, strak en scherp…
Het is waanzinnig vermoeiend je te vergeten,
en van je dromen werkt slaapverlammend.
 
Het is verstikkend … alsof ik een vlucht neem door een nauwe steeg.
 
Je hebt me alles gezegd wat ik weten moest.
Je gaf mijn warmte een impuls tot overdaad.
En nog steeds ben ik dezelfde als toen.
Ik kan je laten lachen
al is je ellende nog zo zwaar.
Ik kan je doen dansen zonder muziek, en met je zingen 
zonder een noot te kennen.
 
Wij samen kunnen toverspreuken uitvinden en onze levens ernaar leiden.
 
Alleen werkt dat ironisch en vervloekt het ons in de kille nacht.
Het leidt nergens naar… zelfs niet naar zinnen met oneindig veel vraagtekens.
Ik zie je graag,
maar het voelt aan als een illusie.
Want achter dat waanbeeld schuilt de harde waarheid …
 
Ik zal nooit de jouwe zijn.
 
 
Door Ine Verhagen
op 15 augustus 2012
 
 

Reacties

Geen commentaar gevonden.

Vergeef me dat ik je soms mis
 
Vergeef het zacht gesnik van de treurwilg 
waaronder jij ooit schuilde voor de regen.
Het is maar voor heel even.
 
Blaadjes vallen neer voor mijn voeten
en ik kan ze niet negeren.
Maar ik stap gewoon door …
Tot de volgende brug is gebouwd.
 
In een storm verloor ik al wat ik ooit wou,
maar ik won de kracht van de natuur.
Opnieuw ben ik vervuld met geloof
dat me destijds werd ontnomen.
 
Als bomen konden spreken …
Zouden ze het me dan vertellen?
Of de wijzers van de klok in de war waren
om voor ons de zon te laten schijnen?
 
Ieder vallend blad
is als een bevroren traan.
Elke kale tak 
is net een verdwaalde ziel.
 
Als een kind mag lachen,
een tiener mag vloeken
en een puber zichzelf kan zijn,
had ik dit pad al veel eerder bewandeld.
 
Een warm voorjaar bracht echter verwarring.
Een hittegolf verschroeide hoop en dromen.
De regen overspoelde in te halen minuten.
Misschien daarom dat ik je af en toe wel eens mis.
 
 
 
Door Ineke Verhagen
11 oktober 2015 
 
 
 
Vergeef me dat ik je soms mis
Vergeef het zacht gesnik van de treurwilg 
waaronder jij ooit schuilde voor de regen.
Het is maar voor heel even.
 
Blaadjes vallen neer voor mijn voeten
en ik kan ze niet negeren.
Maar ik stap gewoon door …
Tot de volgende brug is gebouwd.
 
In een storm verloor ik al wat ik ooit wou,
maar ik won de kracht van de natuur.
Opnieuw ben ik vervuld met geloof
dat me destijds werd ontnomen.
 
Als bomen konden spreken …
Zouden ze het me dan vertellen?
Of de wijzers van de klok in de war waren
om voor ons de zon te laten schijnen?
 
Ieder vallend blad
is als een bevroren traan.
Elke kale tak 
is net een verdwaalde ziel.
 
Als een kind mag lachen,
een tiener mag vloeken
en een puber zichzelf kan zijn,
had ik dit pad al veel eerder bewandeld.
 
Een warm voorjaar bracht echter verwarring.
Een hittegolf verschroeide hoop en dromen.
De regen overspoelde in te halen minuten.
Misschien daarom dat ik je af en toe wel eens mis.
 
 
 
Door Ineke Verhagen
11 oktober 2015 
 
 
 
Vergeef me dat ik je soms mis
Vergeef het zacht gesnik van de treurwilg 
waaronder jij ooit schuilde voor de regen.
Het is maar voor heel even.
 
Blaadjes vallen neer voor mijn voeten
en ik kan ze niet negeren.
Maar ik stap gewoon door …
Tot de volgende brug is gebouwd.
 
In een storm verloor ik al wat ik ooit wou,
maar ik won de kracht van de natuur.
Opnieuw ben ik vervuld met geloof
dat me destijds werd ontnomen.
 
Als bomen konden spreken …
Zouden ze het me dan vertellen?
Of de wijzers van de klok in de war waren
om voor ons de zon te laten schijnen?
 
Ieder vallend blad
is als een bevroren traan.
Elke kale tak 
is net een verdwaalde ziel.
 
Als een kind mag lachen,
een tiener mag vloeken
en een puber zichzelf kan zijn,
had ik dit pad al veel eerder bewandeld.
 
Een warm voorjaar bracht echter verwarring.
Een hittegolf verschroeide hoop en dromen.
De regen overspoelde in te halen minuten.
Misschien daarom dat ik je af en toe wel eens mis.
 
 
 
Door Ineke Verhagen
11 oktober 2015 
 
 
 

Reacties

Geen commentaar gevonden.

Ik wil je niet loslaten.
 
Al zou een ander me tegenspreken,
ik blijf bij het mijne.
 
Je bent noch van een ander, noch van mij.
Maar je zit in mijn hart.
Je bent als een eikenblad, verschroeid door de kleuren van de herfst,
maar je valt steeds weer voor mijn voeten neer.
 
Ik wil niet meer luisteren naar de woorden van een vreemde.
Ik wil geen aandacht geven aan domme uitspraken.
Ik wil alleen nog maar mijn hart volgen.
En al zouden het op een dag uitzichtloze verlangens blijken,
dan waren ze vooral niet voor niets geweest.
Want dan waren ze voor jou.
 
Ik zou deze dag niet de kost willen geven om elke traan die de kille mist heeft doen vloeien.
Het is een dag als een ander, 
maar ik mis je.
Ik mis je als nooit tevoren.
 
Ik wil in je armen wegdromen van de volgende morgen …
al is die misschien wel mijlenver weg.
Ik wil je niet loslaten,
maar je lippen kussen alsof het de laatste streling van je ademhaling zou zijn.
 
Mijn geduld zal ik op de proef stellen,
en ik zal de krop in mijn keel wegslikken als je me de deur wijzen zou.
Mezelf moeten vergeven omwille van kortzichtigheid, zou ik niet kunnen.
Mezelf doen vergeten wie ik was, zou ik eerder accepteren.
Alleen maar omdat het om jou zou zijn.
 
Je bent niet van mij, noch van een ander,
maar ik laat je niet zomaar gaan.
Je betrad mijn binnenste en zweeft nu mee met elke storm die zich op mijn pad beweegt. 
 
 
Door Ine Verhagen
op 14 november 2011
 
Ik wil je niet loslaten.
Al zou een ander me tegenspreken,
ik blijf bij het mijne.
 
Je bent noch van een ander, noch van mij.
Maar je zit in mijn hart.
Je bent als een eikenblad, verschroeid door de kleuren van de herfst,
maar je valt steeds weer voor mijn voeten neer.
 
Ik wil niet meer luisteren naar de woorden van een vreemde.
Ik wil geen aandacht geven aan domme uitspraken.
Ik wil alleen nog maar mijn hart volgen.
En al zouden het op een dag uitzichtloze verlangens blijken,
dan waren ze vooral niet voor niets geweest.
Want dan waren ze voor jou.
 
Ik zou deze dag niet de kost willen geven om elke traan die de kille mist heeft doen vloeien.
Het is een dag als een ander, 
maar ik mis je.
Ik mis je als nooit tevoren.
 
Ik wil in je armen wegdromen van de volgende morgen …
al is die misschien wel mijlenver weg.
Ik wil je niet loslaten,
maar je lippen kussen alsof het de laatste streling van je ademhaling zou zijn.
 
Mijn geduld zal ik op de proef stellen,
en ik zal de krop in mijn keel wegslikken als je me de deur wijzen zou.
Mezelf moeten vergeven omwille van kortzichtigheid, zou ik niet kunnen.
Mezelf doen vergeten wie ik was, zou ik eerder accepteren.
Alleen maar omdat het om jou zou zijn.
 
Je bent niet van mij, noch van een ander,
maar ik laat je niet zomaar gaan.
Je betrad mijn binnenste en zweeft nu mee met elke storm die zich op mijn pad beweegt. 
 
 
Door Ine Verhagen
op 14 november 2011
 

Reacties

Geen commentaar gevonden.

Zonder jou
 
De wereld ligt aan mijn voeten …
Maar zonder jou verlies ik de weg.
Bij de gedachte aan jou
lijk ik volledig te ontsporen.
 
Ik klamp me vast aan mooie momenten.
Maar zonder jou zijn ze waardeloos.
Ik droom van dingen
die misschien nooit zullen zijn …
en een tergend gemis verscheurt me vanbinnen.
 
Als de nacht niet zo lang was,
de dagen en weken korter,
stelde ik me misschien geen vragen…
Maar zonder jou wordt elke seconde
langer dan iedere minuut.
 
Ik ben niet bang om mezelf,
maar wel om jou te verliezen.
Ik duld geen medelijden,
alleen een stevige schouder.
Maar zonder jou ben ik ontroostbaar.
 
Een toekomst ligt voor me open …
Maar mijn hart lijkt in twee te breken.
Zonder jou weet ik even niet waarheen …
Want zonder jou ben ik zo verloren.
 
 
Door Ine Verhagen
op zondag 29 mei 2011
 
 
 
Zonder jou
 
De wereld ligt aan mijn voeten …
Maar zonder jou verlies ik de weg.
Bij de gedachte aan jou
lijk ik volledig te ontsporen.
 
Ik klamp me vast aan mooie momenten.
Maar zonder jou zijn ze waardeloos.
Ik droom van dingen
die misschien nooit zullen zijn …
en een tergend gemis verscheurt me vanbinnen.
 
Als de nacht niet zo lang was,
de dagen en weken korter,
stelde ik me misschien geen vragen…
Maar zonder jou wordt elke seconde
langer dan iedere minuut.
 
Ik ben niet bang om mezelf,
maar wel om jou te verliezen.
Ik duld geen medelijden,
alleen een stevige schouder.
Maar zonder jou ben ik ontroostbaar.
 
Een toekomst ligt voor me open …
Maar mijn hart lijkt in twee te breken.
Zonder jou weet ik even niet waarheen …
Want zonder jou ben ik zo verloren.
 
 
Door Ine Verhagen
op zondag 29 mei 2011
 
 
 
Zonder jou
 
De wereld ligt aan mijn voeten …
Maar zonder jou verlies ik de weg.
Bij de gedachte aan jou
lijk ik volledig te ontsporen.
 
Ik klamp me vast aan mooie momenten.
Maar zonder jou zijn ze waardeloos.
Ik droom van dingen
die misschien nooit zullen zijn …
en een tergend gemis verscheurt me vanbinnen.
 
Als de nacht niet zo lang was,
de dagen en weken korter,
stelde ik me misschien geen vragen…
Maar zonder jou wordt elke seconde
langer dan iedere minuut.
 
Ik ben niet bang om mezelf,
maar wel om jou te verliezen.
Ik duld geen medelijden,
alleen een stevige schouder.
Maar zonder jou ben ik ontroostbaar.
 
Een toekomst ligt voor me open …
Maar mijn hart lijkt in twee te breken.
Zonder jou weet ik even niet waarheen …
Want zonder jou ben ik zo verloren.
 
 
Door Ine Verhagen
op zondag 29 mei 2011
 
 
 

Reacties

Geen commentaar gevonden.

Mijn liefste liefste …
 
Ik wou dat ik je een brief kon schrijven
waarin ik je alles kon vertellen…
Van de vallende ster die ik toen zag,
en die mijn wens heeft doen uitkomen.
Ik wil je vertellen hoe graag ik je zag,
hoeveel passie er door mijn aderen vloeide.
Ik wil je zeggen hoe aantrekkelijk ik je vond,
hoe puur, hoe zuiver en hoe zacht.
 
Honderden dingen wil ik je schrijven…
Over de grond die onder mijn voeten verdween,
maar ook over de werkelijkheid waarmee ik 
tevens oog in oog kwam te staan.
Of van de miljoenen tranen die ik heb gehuild,
en over de onbreekbare stilte.
Ik wil je vertellen hoe die allerlaatste
dag mijn hart aan flarden heeft gescheurd.
 
Helaas raakt mijn inkt langzaam op,
maar mijn hand kan niet stoppen met schrijven.
Ik moet je nog vertellen over de angst
en over het waarom ik toen ben weggelopen.
Lieverd, ik moet je nog zoveel dingen vertellen …
Maar er blijven uiteindelijk zoveel vragen onopgelost.
En ook al geraakt deze brief ooit af,
ik zou niet weten naar waar ik hem moest versturen.
 
Het énige dat ik nog kan doen,
is hem sluiten en frankeren …
Maar ik heb maar een halve naam,
niet eens een nummer of adres.
Ik heb zelfs geen foto … alleen een herinnering.
Daarom wordt deze brief ook nooit gepost.
Want hij zou verstuurd worden naar een 
adres dat misschien niet eens meer bestaat.
 
 
 
Door Ine Verhagen
op 28 augustus 2009
 
 

Reacties

Geen commentaar gevonden.

Ik wil je niet opnieuw verliezen …
Niet opnieuw.
Ik wil je niet voor een tweede keer verliezen …
Niet weer.
Maar de werkelijkheid vertelt me iets heel anders.
 
Ik wil je ogen niet opnieuw zien branden van verdriet.
Ik wil je lichaam terug voelen dat me de warmte gaf
die ik toen en nu nog steeds zo nodig heb.
Ik wil terug naar het moment dat de ijzige winterkoude 
van onze harten één wilde maken.
 
Ik wil terug naar de nachten dat we samen sterren konden 
tellen alsof ons leven ervan afhing.
Ik wil het liefdeslied weer horen dat de tijd tussen ons 
deed stilstaan … 
alsof de toekomst geen waarde meer had.
 
Ik wil terug naar de tijd dat je je hand op mijn schouder
legde, waardoor mijn lichaam leek op te lossen in een droom.
Ik wil terug naar de tijd dat pluche beesten me gelukkig maakten,
net als die knuffel die je me op een dag hebt toevertrouwd.
 
Misschien wil ik je gewoon weer bij mij …
Misschien weet ik niet hoe ik het moet zeggen,
maar dit keer weet ik wel zeker … Ik wil je niet opnieuw verliezen.
Niet opnieuw!
Ik wil je geen tweede keer verliezen …
Al vertelt de werkelijkheid me iets helemaal anders.
 
Wat in werkelijkheid ben ik je al heel lang kwijt.
 
 
Door Ine Verhagen
Op zondag 8 november 2009
 
 
 
Ik wil je niet opnieuw verliezen …
Niet opnieuw.
Ik wil je niet voor een tweede keer verliezen …
Niet weer.
Maar de werkelijkheid vertelt me iets heel anders.
 
Ik wil je ogen niet opnieuw zien branden van verdriet.
Ik wil je lichaam terug voelen dat me de warmte gaf
die ik toen en nu nog steeds zo nodig heb.
Ik wil terug naar het moment dat de ijzige winterkoude 
van onze harten één wilde maken.
 
Ik wil terug naar de nachten dat we samen sterren konden 
tellen alsof ons leven ervan afhing.
Ik wil het liefdeslied weer horen dat de tijd tussen ons 
deed stilstaan … 
alsof de toekomst geen waarde meer had.
 
Ik wil terug naar de tijd dat je je hand op mijn schouder
legde, waardoor mijn lichaam leek op te lossen in een droom.
Ik wil terug naar de tijd dat pluche beesten me gelukkig maakten,
net als die knuffel die je me op een dag hebt toevertrouwd.
 
Misschien wil ik je gewoon weer bij mij …
Misschien weet ik niet hoe ik het moet zeggen,
maar dit keer weet ik wel zeker … Ik wil je niet opnieuw verliezen.
Niet opnieuw!
Ik wil je geen tweede keer verliezen …
Al vertelt de werkelijkheid me iets helemaal anders.
 
Wat in werkelijkheid ben ik je al heel lang kwijt.
 
 
Door Ine Verhagen
Op zondag 8 november 2009
 
 
 

Reacties

Geen commentaar gevonden.

I miss you
 
Sometimes it feels like the sun can’t come up without you.
There was a day you appeared in my life as a stranger.
Now you’re like an angel passing though my heart.
 
You didn’t say hello,
and you never said goodbye.
No words were needed to get to know each other.
Just one look and one smile told us an unspoken truth.
It just felt like I knew you since I was born.
 
I miss you …
 
In my dreams you’re walking next to me.
You’re not holding my hand, but your face is telling me everything.
There’s no distance between us, because I always come home to you.
But when I’m awake you’re walking further and further away.
 
You were my right hand and my soulmate.
When I lost my way, you were the translator of my thoughts.
While the world around us kept turning, and time was flying …
We were talking and laughing every lost second.
 
I miss you …
 
From time to time we meet people in our lives.
Sometimes we make friends.
And some friends steal our hearts.
But if they go their own way, they leave a void behind.
 
You are one of those very special people, and it’s a real gift to have you in my life.
So instead of missing you, I will remember all the wonderful hours and days we’ve shared together.
Because my heart was waiting to give you a warm and save place.
 
 
 
Door Ineke Verhagen
op 22 december 2013
 
I miss you
 
Sometimes it feels like the sun can’t come up without you.
There was a day you appeared in my life as a stranger.
Now you’re like an angel passing though my heart.
 
You didn’t say hello,
and you never said goodbye.
No words were needed to get to know each other.
Just one look and one smile told us an unspoken truth.
It just felt like I knew you since I was born.
 
I miss you …
 
In my drams you’re walking next to me.
You’re not holding my hand, but your face is telling me everything.
There’s no distance between us, because I always come home to you.
But when I’m awake you’re walking further and further away.
 
You were my right hand and my soul mate.
When I lost my way, you were the translator of my thoughts.
While the world around us kept turning, and time was flying …
We were talking and laughing every lost second.
 
I miss you …
 
From time to time we meet people in our lives.
Sometimes we make friends.
And some friends steal our hearts.
But if they go their own way, they leave a void behind.
 
You are one of those very special people, and it’s a real gift to have you in my life.
So instead of missing you, I will remember all the wonderful hours and days we’ve shared together.
Because my heart was waiting to give you a warm and save place.
 
 
 
Door Ineke Verhagen
op 22 december 2013
 
I miss you
 
Sometimes it feels like the sun can’t come up without you.
There was a day you appeared in my life as a stranger.
Now you’re like an angel passing though my heart.
 
You didn’t say hello,
and you never said goodbye.
No words were needed to get to know each other.
Just one look and one smile told us an unspoken truth.
It just felt like I knew you since I was born.
 
I miss you …
 
In my drams you’re walking next to me.
You’re not holding my hand, but your face is telling me everything.
There’s no distance between us, because I always come home to you.
But when I’m awake you’re walking further and further away.
 
You were my right hand and my soul mate.
When I lost my way, you were the translator of my thoughts.
While the world around us kept turning, and time was flying …
We were talking and laughing every lost second.
 
I miss you …
 
From time to time we meet people in our lives.
Sometimes we make friends.
And some friends steal our hearts.
But if they go their own way, they leave a void behind.
 
You are one of those very special people, and it’s a real gift to have you in my life.
So instead of missing you, I will remember all the wonderful hours and days we’ve shared together.
Because my heart was waiting to give you a warm and save place.
 
 
 
Door Ineke Verhagen
op 22 december 2013
 

Reacties

Geen commentaar gevonden.

Als ik nog maar één dag had,
zou angst me niet meer afschrikken,
zou ik geen twijfels meer hebben,
en zou ik willen weten waar je was.
 
Als ik nog maar één dag had,
bewandelde ik een pad dat in mijn geheugen gegrift staat.
Ik zou het eerste, beste vliegticket kopen,
en de hele wereld afreizen.
 
Als ik nog maar één dag had,
wilde ik alles van je weten.
Ik zou dan willen weten of je me graag had,
of me liever een kille dood zag sterven.
Ik zou willen weten of je nog op deze wereld was,
of een engel je reeds was komen halen.
 
Als ik nog maar één dag had,
bezocht ik de plek waar ik je voor het eerst zag.
Ik zou zwemmen in de zee die ons voor eeuwig heeft gescheiden,
en ik zou een berg beklimmen tot op de top,
zonder je daar ook maar te kunnen vinden.
 
Als ik nog maar één dag had …
zou ik voor het eerst écht bidden en God vragen waar je was.
En als hij het niet wist,
zou ik in mijn gedachten een foto maken, 
en maakte ik de herinnering weer levend..
 
Als ik nog maar één dag had,
hield niets me nog tegen.
Niets zou me weerhouden van een intens en passioneel avontuur.
‘Hard-to-get’-spelen zou niet meer aan de orde zijn.
 
Als ik nog maar één enkele dag had,
zou ik je nog voor één keer willen kussen,
je nog voor één keer willen aanraken,
en voor de eerste … en tevens de laatste keer ‘vaarwel’ zeggen.
 
 
 
Door Ine Verhagen
op 26 augustus 2009
 

reacties

Geen commentaar gevonden.

Droom nog even …
 
 
Droom en hou nog even mijn hand vast.
 
Betover me nog een keer voor je me loslaat.
Neem me nog eens in je armen zodat ik je warmte overal
met me kan blijven meedragen.
 
 
Droom nog even …
 
Zing nog een keer voor me … 
zolang ik het geluid van je stem maar onthoud.
Huil met me mee en dep voor een laatste keer mijn tranen.
 
 
Droom nog even …
 
Kom nog eens naast me liggen en droom met me mee.
 
Zet je deur nog een keer voor me open, en ontsluit de venster
zodat mijn zorgen langs de achtertuin zullen vervliegen.
 
 
Droom nog even …
 
Luister nog een keer naar mijn verhaal
en herinner me nog eens aan het wat, hoe en waarom ik hier ben…
 
 
Droom nog even …
 
Troost me en verlos me nog één keer van mijn innerlijke pijn
en zeg op een dag vaarwel.
 
 
 
Door Ineke Verhagen
op 17 maart 2014
 
Droom nog even …
 
 
Droom en hou nog even mijn hand vast.
 
Betover me nog een keer voor je me loslaat.
Neem me nog eens in je armen zodat ik je warmte overal
met me kan blijven meedragen.
 
 
Droom nog even …
 
Zing nog een keer voor me … 
zolang ik het geluid van je stem maar onthoud.
Huil met me mee en dep voor een laatste keer mijn tranen.
 
 
Droom nog even …
 
Kom nog eens naast me liggen en droom met me mee.
 
Zet je deur nog een keer voor me open, en ontsluit de venster
zodat mijn zorgen langs de achtertuin zullen vervliegen.
 
 
Droom nog even …
 
Luister nog een keer naar mijn verhaal
en herinner me nog eens aan het wat, hoe en waarom ik hier ben…
 
 
Droom nog even …
 
Troost me en verlos me nog één keer van mijn innerlijke pijn
en zeg op een dag vaarwel.
 
 
 
Door Ineke Verhagen
op 17 maart 2014
 

reacties

Geen commentaar gevonden.

Jouw hart …
 
Je hart staat stil …
Maar ik blijf je naam fluisteren.
Het gras waarin we liggen,
begint geleidelijk aan te verkleuren.
De vogels rondom ons hebben het begrepen.
Ze laten ons, nemen afscheid en beginnen aan een lange vlucht.
 
Het zijn alleen nog jij en ik …
Je hand in de mijne …
Een lach op je mond, maar je blik op niets gericht.
Een traan op je wang … stervend met een windzucht.
Donkere wolken doen ons hopen op een wonder,
maar de hemel is ontroostbaar.
 
Ik hou je vast en neem je mee in een droom van rust ...
Een droom zonder scherpe punten,
maar gevuld met liefde en vrij van pijn.
Een droom waarin warmte ons bevredigt 
met de kracht van de ondergaande zon.
 
Mijn toeverlaat zit verscholen in jouw hart,
en je schoonheid is voor mij onvergankelijk.
Ik streel je zachtjes … op het ritme van de wind.
Je lichaam zo koud en zo koel …
Hoe kan dit in Godsnaam het jouwe zijn …
 
Het hartsverscheurende feit je te moeten laten gaan,
maakt dat ik lijk op lossen in het niets …
Ik voel je nog steeds …
als een verlangen naar een verloren gedicht.
Eentje dat ik misschien nooit zal willen schrijven.
 
 
Door Ine Verhagen
op 25 april 2011
 
Jouw hart …
 
Je hart staat stil …
Maar ik blijf je naam fluisteren.
Het gras waarin we liggen,
begint geleidelijk aan te verkleuren.
De vogels rondom ons hebben het begrepen.
Ze laten ons, nemen afscheid en beginnen aan een lange vlucht.
 
Het zijn alleen nog jij en ik …
Je hand in de mijne …
Een lach op je mond, maar je blik op niets gericht.
Een traan op je wang … stervend met een windzucht.
Donkere wolken doen ons hopen op een wonder,
maar de hemel is ontroostbaar.
 
Ik hou je vast en neem je mee in een droom van rust ...
Een droom zonder scherpe punten,
maar gevuld met liefde en vrij van pijn.
Een droom waarin warmte ons bevredigt 
met de kracht van de ondergaande zon.
 
Mijn toeverlaat zit verscholen in jouw hart,
en je schoonheid is voor mij onvergankelijk.
Ik streel je zachtjes … op het ritme van de wind.
Je lichaam zo koud en zo koel …
Hoe kan dit in Godsnaam het jouwe zijn …
 
Het hartsverscheurende feit je te moeten laten gaan,
maakt dat ik lijk op lossen in het niets …
Ik voel je nog steeds …
als een verlangen naar een verloren gedicht.
Eentje dat ik misschien nooit zal willen schrijven.
 
 
Door Ine Verhagen
op 25 april 2011
 

reacties

Geen commentaar gevonden.

Reacties

Geen commentaar gevonden.



Hits op het websiteplatform

© 2016 Alle rechten voorbehouden.