Doorzoek de website

Binnenin mij is de wereld al lang dood.
Ik stap, ik ga door en ik beweeg …
Maar zonder jou ben ik helemaal leeg.
Ik verlies en ik verdrink.
Ik verstik mezelf in wanhoop.
Zonder jou geef ik het op.
Het doet me niets meer …
 
Alles is donker en kil.
Het voelt alsof ik me in de hel begeef.
Niemand staat dichter bij mij dan jij.
Niets is sterker dan jouw emoties.
Geen gil, geen schreeuw, geen traan.
De grond valt weg als jij de deur sluit.
 
Intense verdriet is wat me overvalt.
Kapot gaan zonder jou.
Verlangen naar moeders vleugels
en vereenzamen zonder vaderliefde.
Neem me mee naar een andere plek.
Een plek waar ik even geen pijn voel.
 
Ik wil niet meer door …
Niet zonder jou aan mijn zijde.
Niet zonder jouw hand in de mijne.
Ik ken alleen maar jou …
Jouw warmte, jouw genegenheid … 
Alleen jij.
 
Laat me gewoon even alleen.
 
 
Ineke
Binnenin mij is de wereld al lang dood.
Ik stap, ik ga door en ik beweeg …
Maar zonder jou ben ik helemaal leeg.
Ik verlies en ik verdrink.
Ik verstik mezelf in wanhoop.
Zonder jou geef ik het op.
Het doet me niets meer …
 
Alles is donker en kil.
Het voelt alsof ik me in de hel begeef.
Niemand staat dichter bij mij dan jij.
Niets is sterker dan jouw emoties.
Geen gil, geen schreeuw, geen traan.
De grond valt weg als jij de deur sluit.
 
Intense verdriet is wat me overvalt.
Kapot gaan zonder jou.
Verlangen naar moeders vleugels
en vereenzamen zonder vaderliefde.
Neem me mee naar een andere plek.
Een plek waar ik even geen pijn voel.
 
Ik wil niet meer door …
Niet zonder jou aan mijn zijde.
Niet zonder jouw hand in de mijne.
Ik ken alleen maar jou …
Jouw warmte, jouw genegenheid … 
Alleen jij.
 
Laat me gewoon even alleen.
 
 
 
 
Ineke
 
Binnenin mij
 
 
Binnenin mij is de wereld al lang dood.
Ik stap, ik ga door en ik beweeg …
Maar zonder jou ben ik helemaal leeg.
Ik verlies en ik verdrink.
Ik verstik mezelf in wanhoop.
Zonder jou geef ik het op.
Het doet me niets meer …
 
Alles is donker en kil.
Het voelt alsof ik me in de hel begeef.
Niemand staat dichter bij mij dan jij.
Niets is sterker dan jouw emoties.
Geen gil, geen schreeuw, geen traan.
De grond valt weg als jij de deur sluit.
 
Intense verdriet is wat me overvalt.
Kapot gaan zonder jou.
Verlangen naar moeders vleugels
en vereenzamen zonder vaderliefde.
Neem me mee naar een andere plek.
Een plek waar ik even geen pijn voel.
 
Ik wil niet meer door …
Niet zonder jou aan mijn zijde.
Niet zonder jouw hand in de mijne.
Ik ken alleen maar jou …
Jouw warmte, jouw genegenheid … 
Alleen jij.
 
Laat me gewoon even alleen.
 
 
Ineke
 

Reacties

Geen commentaar gevonden.

Pesterijen …
 
Ze kunnen een mens breken.
Ze kunnen iemand kapot maken,
en soms ook sterk.
 
Ze kunnen een lichaam in stukken snijden,
of een maag doen zweren van pijn.
Maar soms vergeten ze hoe het is 
om menselijk te zijn.
 
Ze kunnen tranen bezorgen,
wanhoop en stress voor de dag van morgen …
Maar vergeten wat het is om alleen te staan,
en niet te weten hoe zich te moeten verdedigen.
 
Ze kunnen iemands hand schudden
en daarna zeggen “het was maar een grap”.
Ze kunnen lachen met vrienden, en zichzelf overtuigen met : 
“Die heb ik toch weer mooi gehad”.
 
Pesterijen …
 
Ze vertroebelen je toekomst,
of geven je juist een duw in de rug.
Ze maken je bang,
en soms ook woedend.
 
Ze laten je de diepste bodem zien,
en tevens de hoogste top.
Ze leren je lessen van het hoogste niveau,
maar geven je grote onderscheiding voor de kleinste overwinning.
 
 
Door Ine Verhagen
op 6 mei 2010
Pesterijen …
 
Ze kunnen een mens breken.
Ze kunnen iemand kapot maken,
en soms ook sterk.
 
Ze kunnen een lichaam in stukken snijden,
of een maag doen zweren van pijn.
Maar soms vergeten ze hoe het is 
om menselijk te zijn.
 
Ze kunnen tranen bezorgen,
wanhoop en stress voor de dag van morgen …
Maar vergeten wat het is om alleen te staan,
en niet te weten hoe zich te moeten verdedigen.
 
Ze kunnen iemands hand schudden
en daarna zeggen “het was maar een grap”.
Ze kunnen lachen met vrienden, en zichzelf overtuigen met : 
“Die heb ik toch weer mooi gehad”.
 
Pesterijen …
 
Ze vertroebelen je toekomst,
of geven je juist een duw in de rug.
Ze maken je bang,
en soms ook woedend.
 
Ze laten je de diepste bodem zien,
en tevens de hoogste top.
Ze leren je lessen van het hoogste niveau,
maar geven je grote onderscheiding voor de kleinste overwinning.
 
 
Door Ine Verhagen
op 6 mei 2010
 

Reacties

Geen commentaar gevonden.

Wat mensen zeggen
 
Iemand zei me eens ‘mijn schouder heb je’.
Maar wanneer ik wilde uithuilen, was hij nergens te bespeuren.
Iemand zei me ‘als er iets is, bel je maar’.
Maar toen ik mijn hart wilde uitstorten, bleef mijn oproep onbeantwoord.
Mensen zeggen ‘wanneer je hulp nodig hebt, zijn wij er voor je’.
Maar wanneer ik erom vraag, krijg ik te maken met jaloezie en frustratie.
Er is me gezegd ‘we geven je nog een kans’.
Maar achter mijn rug was de beslissing reeds genomen.
 
Er is me veel beloofd, en veel toevertrouwd.
Maar meestal ging de interesse niet verder
dan enkel maar naar mijn speelse kant.
 
Als iemand me zegt ‘je ziet er goed uit’,
is dat vaak het meest eenvoudige compliment.
Als iemand me tracht te verleiden of me wil versieren,
is dat meestal enkel om mijn ronde vormen en onschuldige glimlach.
Mensen denken misschien wel eens dat ik gek ben, dat er iets mis met me is.
Terwijl ik net als hen alleen maar over dezelfde behoeften beschik.
Er is me gezegd ‘wees nooit het slachtoffer van jezelf’.
Maar soms is het verliezen van mijn trots, sterker dan mezelf.
 
Ik gebruik wel eens woorden waarvan ik gauw weer spijt heb.
Ik doe soms dingen die mijn eigen petje te boven gaan.
Ik zeg wel eens tegen mezelf ‘je moest je schamen’.
Maar dan zeggen ze ‘aanvaard jezelf zoals je bent’.
En hoezeer ik … soms tevergeefs … mijn best ook doe …
De vraag is ‘aanvaarden zij mij wel?’.
 
 
Door Ine Verhagen
op vrijdag 23 september 2011
 
 
Wat mensen zeggen
 
Iemand zei me eens ‘mijn schouder heb je’.
Maar wanneer ik wilde uithuilen, was hij nergens te bespeuren.
Iemand zei me ‘als er iets is, bel je maar’.
Maar toen ik mijn hart wilde uitstorten, bleef mijn oproep onbeantwoord.
Mensen zeggen ‘wanneer je hulp nodig hebt, zijn wij er voor je’.
Maar wanneer ik erom vraag, krijg ik te maken met jaloezie en frustratie.
Er is me gezegd ‘we geven je nog een kans’.
Maar achter mijn rug was de beslissing reeds genomen.
 
Er is me veel beloofd, en veel toevertrouwd.
Maar meestal ging de interesse niet verder
dan enkel maar naar mijn speelse kant.
 
Als iemand me zegt ‘je ziet er goed uit’,
is dat vaak het meest eenvoudige compliment.
Als iemand me tracht te verleiden of me wil versieren,
is dat meestal enkel om mijn ronde vormen en onschuldige glimlach.
Mensen denken misschien wel eens dat ik gek ben, dat er iets mis met me is.
Terwijl ik net als hen alleen maar over dezelfde behoeften beschik.
Er is me gezegd ‘wees nooit het slachtoffer van jezelf’.
Maar soms is het verliezen van mijn trots, sterker dan mezelf.
 
Ik gebruik wel eens woorden waarvan ik gauw weer spijt heb.
Ik doe soms dingen die mijn eigen petje te boven gaan.
Ik zeg wel eens tegen mezelf ‘je moest je schamen’.
Maar dan zeggen ze ‘aanvaard jezelf zoals je bent’.
En hoezeer ik … soms tevergeefs … mijn best ook doe …
De vraag is ‘aanvaarden zij mij wel?’.
 
 
Door Ine Verhagen
op vrijdag 23 september 2011
 
 

Reacties

Geen commentaar gevonden.

Wegzinken in een oase van zelfverwijt.
De vaste grond plots voelen verdwijnen.
Niet weten waar het diepste punt van een oceaan zich bevindt.
Geen weg en geen licht meer zien.
Niets dat mijn ogen kan verblinden omdat alles even helemaal zwart geworden is.
Een kloppend hart lijkt uit mijn lijf te willen springen.
 
Het is alsof de lucht geen weg meer vindt in mijn longen,
en alsof het bloed dat door mijn aderen stroomt, 
als een gek begint te koken.
Paniek, angst …
Paniek !
Even is het alsof mijn lichaam en geest het begeven.
Maar gelukkig is de levenslust diegene die telkens weer wint.
En die is sterker dan de hevigste storm, de meest kwetsende woorden en de diepste wonden in mijn hart.
 
Ik kan een engel zijn … zwevend op de vleugels van liefde en kinderachtige onzin.
Mijn schouder is breed, mijn rug stevig … 
Zolang de onderste wervel niet wordt geraakt.
Want dan komt de draak in mij naar boven en spuw ik geen vuur, maar verbrand ik alles wat in mijn weg staat…
Genadeloos !
 
Ik ben een schrijfster, en mijn ziel is in de war.
Mijn geest vertoont kronkels, alsof een slang me heeft willen vergiftigen.
Maar ik word groen …
Groen !
Van misselijkheid? Of van jaloezie?
 
Even verlies ik mezelf in een oorlog met mijn eigen ik.
Te zwak om te winnen, en te week om de juiste woorden te vinden op het juiste moment …
Mijn ingewanden lijken te scheuren … 
Woede, angst …
Frustratie …
Woede !
 
En plots … plots barst de vulkaan uit.
Ze spuwt lava, kolen, bloed, zweet, tranen, kwetst en pijnigt.
En ze zakt terug in elkaar.
De uitputting wreekt zich, en langzaam komt ze terug tot rust.
Maar de hitte blijft borrelen… in de diepte.
 
Hoe lang nog?
Hoe lang kan ze het nog uithouden?
 
 
 
Door Ine Verhagen
Wegzinken in een oase van zelfverwijt.
 
De vaste grond plots voelen verdwijnen.
Niet weten waar het diepste punt van een oceaan zich bevindt.
Geen weg en geen licht meer zien.
Niets dat mijn ogen kan verblinden omdat alles even helemaal zwart geworden is.
Een kloppend hart lijkt uit mijn lijf te willen springen.
 
Het is alsof de lucht geen weg meer vindt in mijn longen,
en alsof het bloed dat door mijn aderen stroomt, 
als een gek begint te koken.
Paniek, angst …
Paniek !
Even is het alsof mijn lichaam en geest het begeven.
Maar gelukkig is de levenslust diegene die telkens weer wint.
En die is sterker dan de hevigste storm, de meest kwetsende woorden en de diepste wonden in mijn hart.
 
Ik kan een engel zijn … zwevend op de vleugels van liefde en kinderachtige onzin.
Mijn schouder is breed, mijn rug stevig … 
Zolang de onderste wervel niet wordt geraakt.
Want dan komt de draak in mij naar boven en spuw ik geen vuur, maar verbrand ik alles wat in mijn weg staat…
Genadeloos !
 
Ik ben een schrijfster, en mijn ziel is in de war.
Mijn geest vertoont kronkels, alsof een slang me heeft willen vergiftigen.
Maar ik word groen …
Groen !
Van misselijkheid? Of van jaloezie?
 
Even verlies ik mezelf in een oorlog met mijn eigen ik.
Te zwak om te winnen, en te week om de juiste woorden te vinden op het juiste moment …
Mijn ingewanden lijken te scheuren … 
Woede, angst …
Frustratie …
Woede !
 
En plots … plots barst de vulkaan uit.
Ze spuwt lava, kolen, bloed, zweet, tranen, kwetst en pijnigt.
En ze zakt terug in elkaar.
De uitputting wreekt zich, en langzaam komt ze terug tot rust.
Maar de hitte blijft borrelen… in de diepte.
 
Hoe lang nog?
Hoe lang kan ze het nog uithouden?
 
 
 
Door Ine Verhagen
 

 

Reacties

Geen commentaar gevonden.

Ik ben verscheurd
 
Ik ben verscheurd in duizend stukken.
Ik heb geen idee hoe alles terug aan elkaar te lijmen…
Geen benul van wat opnieuw beginnen is.
 
Ik kan niet meer dromen, niet meer hopen,
niet meer verlangen.
 
Je hand in de mijne was slechts een vage streling,
de lach op je mond een weggegooid vertrouwen,
en de glans in je ogen een wanhopig gemis.
 
Ik ben gebroken … doormidden,
en nogmaals in het kwadraat.
Ik durf niet te zeggen hoezeer ik mezelf verloren ben…
 
Geduld is een mooie deugd zeggen ze.
Maar eindeloos begrip is soms even genadeloos als een stil verlies.
 
Je woorden gingen door merg en been,
en mijn hart stond niet enkele seconden,
maar een eeuwigheid stil.
Je tere lichaam verwarmde mijn eenzaam zieltje.
Je liet me bijna van je houden, en je toverde als het ware tranen van geluk op mijn wangen.
 
Maar … breekbaar als je was …
Zo breekbaar als een gouden nachtegaaltje …
Een nachtegaal … lief en zacht,
maar zo fragiel dat het me, in een gevecht tegen zichzelf,
aan een miljoen flarden heeft gescheurd.
 
 
Door Ine Verhagen
op 10 december 2011

Reacties

Geen commentaar gevonden.

Waarom?
 
Waarom breken jullie me …
net dan wanneer ik een beetje gelukkig ben.
Waarom raken jullie mijn binnenste …
net daar waar het het meest kwetsbaar is.
 
Waarom …
 
Waarom gunnen jullie me niet dat klein beetje geluk 
waarop ik zo lang heb zitten wachten.
Waarom kunnen jullie niet gewoon blij zijn
voor de warmte die ik eindelijk heb gevonden.
 
Waarom …
 
Waarom ben ik tevens zo gevoelig
aan de lessen die anderen me trachten te leren.
Waarom kan ik niet gewoon genieten
en de kritiek van anderen loslaten.
 
Waarom …
 
Waarom maken jullie het me zo moeilijk
telkens wanneer het hoogtepunt nabij is.
Waarom steunen jullie me niet om wie ik ben,
om wie ik geef en wat ik wil bereiken.
 
Waarom …
 
Waarom zeggen jullie dingen
die mijn hart doorboren met duizenden messen.
Waarom laten jullie me niet gewoon mezelf zijn,
gaan voor mijn doel, houden van die ene, mezelf
vastklampen aan het lot en de natuur zijn gang laten gaan …
 
 
Door Ine Verhagen
op zondag 6 februari 2011
Waarom?
 
Waarom breken jullie me …
net dan wanneer ik een beetje gelukkig ben.
Waarom raken jullie mijn binnenste …
net daar waar het het meest kwetsbaar is.
 
Waarom …
 
Waarom gunnen jullie me niet dat klein beetje geluk 
waarop ik zo lang heb zitten wachten.
Waarom kunnen jullie niet gewoon blij zijn
voor de warmte die ik eindelijk heb gevonden.
 
Waarom …
 
Waarom ben ik tevens zo gevoelig
aan de lessen die anderen me trachten te leren.
Waarom kan ik niet gewoon genieten
en de kritiek van anderen loslaten.
 
Waarom …
 
Waarom maken jullie het me zo moeilijk
telkens wanneer het hoogtepunt nabij is.
Waarom steunen jullie me niet om wie ik ben,
om wie ik geef en wat ik wil bereiken.
 
Waarom …
 
Waarom zeggen jullie dingen
die mijn hart doorboren met duizenden messen.
Waarom laten jullie me niet gewoon mezelf zijn,
gaan voor mijn doel, houden van die ene, mezelf
vastklampen aan het lot en de natuur zijn gang laten gaan …
 
 
Door Ine Verhagen
op zondag 6 februari 2011
 

 

Reacties

Geen commentaar gevonden.

Ik heb wel eens zin om te huilen,
 
 
maar zou mijn tranen liever met iemand ruilen.
Of zou ik ze met iemand kunnen delen,
of misschien wel door een ander laten stelen?
 
Hoeveel tranen kan een mens eigenlijk produceren,
en hoeveel zakdoeken kunnen deze absorberen ...
Is het mogelijk om de storm der emoties te doorstaan,
en er daarna terug kei hard tegenaan te gaan?
 
Ik heb wel eens zin om te huilen,
maar zou mijn tranen liever met je ruilen.
Daarna zal ik ze door een ander laten stelen,
want ik wil je niet te lang met mijn zorgen vervelen.
 
Hoe lang duurt het om verdriet te overwinnen,
en hoe vaak moet je weer opnieuw beginnen ...
Is er een manier om dingen volledig los te laten,
als je het te moeilijk hebt om erover te praten?
 
Ik heb wel eens zin om te huilen,
maar ik zoek iemand om mijn tranen mee te ruilen.
Misschien kunnen we ze daarna van elkaar stelen,
en onze zorgen met elkaar leren delen.
 
 
Door Ine Verhagen
op 28 juli 2010
 
 
 

Reacties

Geen commentaar gevonden.

Ik voel het leven uit mijn lichaam verdwijnen,
 
alsof het laatste sprankeltje hoop wordt weggezogen.
Ik kan de tranen niet meer bijhouden,
laat staan ze nog opvangen.
Ik voel pijn en intens verlangen 
om verloren emoties.
 
Ik sta stil op dit moment.
Ik weet niet hoe bij je te komen.
En ik hyperventileer bij de gedachte aan jou.
 
Al bevind ik me hier op een godverlaten eiland,
ik voel het kloppen van je hart 
en mis de streling van je adem.
 
Ik kan geen lied meer zingen 
zonder jou in mijn achterhoofd.
Ik kan geen dans meer wagen
zonder jouw lichaamswarmte om me heen.
Ik kan geen tekst meer schrijven
zonder jouw naam in mijn hart te dragen.
 
Ze zeggen dat tijd wonden heelt …
Ze zeggen dat verdriet slijt
en dat zorgen vervagen.
 
Ik wou maar dat ik wist
hoe ik dit gevoel ooit onder woorden kon brengen.
 
 
Door Ine Verhagen 
op 7 augustus 2010
 
 

Reacties

Geen commentaar gevonden.

Liefste zonneschijn
 
 
Mijn allerliefste zonneschijn,
Wil je alsjeblieft wegnemen … mijn hartenpijn.
 
Kun je me opnieuw doen zingen,
en me weer laten lachen om kleine dingen.
 
Ontneem me toch die slechte dromen,
zodat ik terug tot mezelf kan komen.
 
Laat me langzaam weer ademhalen,
door de streling van jouw warme stralen.
 
Help me mijn geliefde los te laten,
en niet meer over het verleden te praten.
 
Verlos me elke dag een beetje meer
van dat immens dreigend onweer.
 
Als een kind zou ik kunnen huilen,
en terug in moeders armen willen schuilen.
 
Het is echter niet omdat ik volwassen ben
dat ik de kracht van verdriet niet meer ken.
 
Mijn liefste zonneschijn,
Beloof me dat het overgaat … mijn hartenpijn.
 
 
 
Door Ineke Verhagen
10 augustus 2014
 

Reacties

Geen commentaar gevonden.

Vervuld met een glimlach,
 
maar gedreven door verdriet.
Geen mens die weet hoe een traan verdrinkt
in een verstopt vergiet.
 
Geveld door boosheid,
en versmacht door haat …
Hou me aan het lijntje,
maar niet langer aan de praat.
 
Bestempeld met een naam,
en gekwetst door een woord.
Omwille van een ander
had een impuls me bijna vermoord.
 
Versnipperd door onzin,
maar omgeven met hoop.
Geen enkele emotie
loopt met mezelf te koop.
 
Verlaten door pijn,
en versleten voor een niemendal.
Niemand speelde verstoppertje,
want ik kreeg rechtstreeks de bal.
 
Verloren in de stilte,
en vergeten met de tijd.
Is er dan niemand die begrijpt
dat een verlangen nooit helemaal slijt?
 
 
Door Ine Verhagen
op 23 november 2011
 
Vervuld met een glimlach,
maar gedreven door verdriet.
Geen mens die weet hoe een traan verdrinkt
in een verstopt vergiet.
 
Geveld door boosheid,
en versmacht door haat …
Hou me aan het lijntje,
maar niet langer aan de praat.
 
Bestempeld met een naam,
en gekwetst door een woord.
Omwille van een ander
had een impuls me bijna vermoord.
 
Versnipperd door onzin,
maar omgeven met hoop.
Geen enkele emotie
loopt met mezelf te koop.
 
Verlaten door pijn,
en versleten voor een niemendal.
Niemand speelde verstoppertje,
want ik kreeg rechtstreeks de bal.
 
Verloren in de stilte,
en vergeten met de tijd.
Is er dan niemand die begrijpt
dat een verlangen nooit helemaal slijt?
 
 
Door Ine Verhagen
op 23 november 2011
 

Reacties

Geen commentaar gevonden.

Ik weet niet meer …
 
Ik weet niet waarom ik jou tegen kwam.
Ik weet niet waarom …
Waarom mijn hart steeds weer moet breken.
Waarom of hoe … niemand zal het weten.
 
Ik weet niet of ik nog één tegenslag kan verwerken,
of ik je zou kunnen vergeten,
je loslaten.
 
Ik weet niet meer hoe ik … en of ik kan leven zonder jou
Ik weet niet meer waarom.
Waarom kan ik steeds weer alleen maar dromen dat ik in je armen lig,
dat je bij wijze van spreken in mijn lichaam kruipt en me al je vertrouwen schenkt.
 
Is alles dan zomaar een weggespoelde droom?
 
Ik weet echt niet meer hoe …
Hoe ik brokken moet lijmen,
hoe ik mezelf moet bij elkaar vegen.
 
Ik weet niet meer …
 
Ik weet niet waarom je mijn pad kruiste…
waarom mijn hart open bloeide 
om zich even later opnieuw te moeten sluiten.
 
Ik weet niet meer waarom …
 
Jou moeten missen voelt aan als een regenvlaag,
maar jou van op een afstand moeten toekijken,
gaat als een najaarsstorm door merg en been.
 
Ik weet niet meer waarom mijn hartje telkens weer moet breken.
 
Ik weet niet waarom …
Waarom … Waarom jij?
 
 
Door Ine Verhagen
op 28 november 2011
 

Reacties

Geen commentaar gevonden.

Dat verliefdheid zalig is, maken ze mij niet meer wijs.
Je ziet alleen nog maar zwart en wit, maar geen grijs.
Van kriebels in je buik, moeten ze mij ook niks meer vertellen.
Ze maken je misselijk en zitten je continu te kwellen.
 
Verliefdheid, dacht je dat het enkel pubers overkwam?
Dream on, het is een virus en legt al je spieren lam!
En of ze nu beantwoord wordt of helemaal niet,
ze maakt je blind voor dingen die je beter wél ziet!
 
Waarom vertellen ze ons eigenlijk al die onzin?
Voor je het weet, trap je er met twee voeten in!
Verliefdheid overvalt als een vampier in de nacht.
Hij zuigt je helemaal leeg en neemt je in zijn macht.
 
Je bent niet langer meer betoverd,
maar als door een leger compleet veroverd.
Je krijgt klappen van de zweep en tergende pijn.
Al snel besef je weer hoe het is om alleen te zijn.
 
Verliefdheid maakt je vanbinnen helemaal kapot.
Net als liefde je kan pijnigen tot op het bot.
En toch kunnen we geen van allen zonder.
Want zonder liefde ga je gewoon ten onder.
 
Zonder liefde ben je wezenloos en verloren.
Als een krijsende baby die niemand kan horen.
Als een tuin zonder bloemen, een vogel zonder lied …
Grenzeloos op zoek, in een verlaten gebied.
 
Verliefdheid is een droom, liefde een noodzaak.
Beiden berensterk … maar soms schieten ze elkander raak!
 
 
Door Ine Verhagen
op 23 augustus 2010
 
 
Dat verliefdheid zalig is, maken ze mij niet meer wijs.
Je ziet alleen nog maar zwart en wit, maar geen grijs.
Van kriebels in je buik, moeten ze mij ook niks meer vertellen.
Ze maken je misselijk en zitten je continu te kwellen.
 
Verliefdheid, dacht je dat het enkel pubers overkwam?
Dream on, het is een virus en legt al je spieren lam!
En of ze nu beantwoord wordt of helemaal niet,
ze maakt je blind voor dingen die je beter wél ziet!
 
Waarom vertellen ze ons eigenlijk al die onzin?
Voor je het weet, trap je er met twee voeten in!
Verliefdheid overvalt als een vampier in de nacht.
Hij zuigt je helemaal leeg en neemt je in zijn macht.
 
Je bent niet langer meer betoverd,
maar als door een leger compleet veroverd.
Je krijgt klappen van de zweep en tergende pijn.
Al snel besef je weer hoe het is om alleen te zijn.
 
Verliefdheid maakt je vanbinnen helemaal kapot.
Net als liefde je kan pijnigen tot op het bot.
En toch kunnen we geen van allen zonder.
Want zonder liefde ga je gewoon ten onder.
 
Zonder liefde ben je wezenloos en verloren.
Als een krijsende baby die niemand kan horen.
Als een tuin zonder bloemen, een vogel zonder lied …
Grenzeloos op zoek, in een verlaten gebied.
 
Verliefdheid is een droom, liefde een noodzaak.
Beiden berensterk … maar soms schieten ze elkander raak!
 
 
Door Ine Verhagen
op 23 augustus 2010
 
 

Reacties

Geen commentaar gevonden.

Stop ermee
 
Stop met me complimenten te geven
Stop met me te troosten 
of me hoop te geven.
Het is genoeg geweest.
 
De liefde is iets wat me van op een afstand negeert
en van me gaat lopen.
 
Ik kan het niet meer baas,
en ik word moe van te dromen en te wachten …
en te hopen.  
Ik ben het beu om mijn leven te verstoppen
tussen hopeloze en kansloze stiltes.
 
Stop met me valse hoop te geven.
Doe normaal en zeg je gedacht.
Ik kan er best tegen.
Ik heb de heetste vuren getrotseerd.
 
Stop met me vriendelijk toe te lachen,
wanneer je hart je een ander impuls ingeeft.
 
Ik ben het maar,
en natuurlijk … ik kan er wel tegen.
Ik ben het intussen gewend om de deur 
op mijn neus te krijgen.
 
Stop ermee …
 
Stop met me die glimlach, die sms,
of dat gedicht te sturen.
Het betekent toch niets.
Het zijn alleen maar loze woorden,
zinnen zonder enige betekenis.
 
Stop met me te laten geloven dat op
ieder potje een dekseltje past.
Het is cliché!
 
Stop ermee en wees eerlijk.
Want als jij het niet bent,
is me de zoveelste ontgoocheling nabij.
 
 
Door Ine Verhagen
 
 
Stop ermee
 
Stop met me complimenten te geven
Stop met me te troosten 
of me hoop te geven.
Het is genoeg geweest.
 
De liefde is iets wat me van op een afstand negeert
en van me gaat lopen.
 
Ik kan het niet meer baas,
en ik word moe van te dromen en te wachten …
en te hopen.  
Ik ben het beu om mijn leven te verstoppen
tussen hopeloze en kansloze stiltes.
 
Stop met me valse hoop te geven.
Doe normaal en zeg je gedacht.
Ik kan er best tegen.
Ik heb de heetste vuren getrotseerd.
 
Stop met me vriendelijk toe te lachen,
wanneer je hart je een ander impuls ingeeft.
 
Ik ben het maar,
en natuurlijk … ik kan er wel tegen.
Ik ben het intussen gewend om de deur 
op mijn neus te krijgen.
 
Stop ermee …
 
Stop met me die glimlach, die sms,
of dat gedicht te sturen.
Het betekent toch niets.
Het zijn alleen maar loze woorden,
zinnen zonder enige betekenis.
 
Stop met me te laten geloven dat op
ieder potje een dekseltje past.
Het is cliché!
 
Stop ermee en wees eerlijk.
Want als jij het niet bent,
is me de zoveelste ontgoocheling nabij.
 
 
Door Ine Verhagen
 
 

Reacties

Geen commentaar gevonden.

Verborgen achter zelfverwijt 
en verdronken in een roes van emotie,
ben je misschien toch niet diegene die ik zoek.
 
Mezelf staande houdend 
op tegels van twijfels,
roestend door kleurloze regendruppels,
zeg ik soms alleen maar domme dingen.
 
Gekwetst door het verleden
en gekleineerd met vraagtekens,
wacht ik schijnbaar op de komma voor elk uitroepteken.
 
Zwijgen is goud waard,
al ben ik gewend te praten alvorens ik bezin.
Slechts één enkele verspreking
en de magie is gone.
Gewist is zelfs de spatie tussen twee mooie woorden.
 
Betoverd door dromen van lege verantwoordingen,
en ingenomen door zelfmedelijden,
bekruipt me de afkeer om een duister verlangen,
om een mysterieuze gast in een sprookjeskasteel,
om een leugen dat zich verschuilt in de donkerste kelders
van stilte …
om iets dat zich van me afsluit.
 
Maar verstopt in het donker,
verloren in een verlaten steeg,
ben je ergens toch nog een open bladzijde
in mijn dagboek.
 
 
Door Ine Verhagen
Op 6 november 2010
 
Verborgen achter zelfverwijt 
en verdronken in een roes van emotie,
ben je misschien toch niet diegene die ik zoek.
 
Mezelf staande houdend 
op tegels van twijfels,
roestend door kleurloze regendruppels,
zeg ik soms alleen maar domme dingen.
 
Gekwetst door het verleden
en gekleineerd met vraagtekens,
wacht ik schijnbaar op de komma voor elk uitroepteken.
 
Zwijgen is goud waard,
al ben ik gewend te praten alvorens ik bezin.
Slechts één enkele verspreking
en de magie is gone.
Gewist is zelfs de spatie tussen twee mooie woorden.
 
Betoverd door dromen van lege verantwoordingen,
en ingenomen door zelfmedelijden,
bekruipt me de afkeer om een duister verlangen,
om een mysterieuze gast in een sprookjeskasteel,
om een leugen dat zich verschuilt in de donkerste kelders
van stilte …
om iets dat zich van me afsluit.
 
Maar verstopt in het donker,
verloren in een verlaten steeg,
ben je ergens toch nog een open bladzijde
in mijn dagboek.
 
 
Door Ine Verhagen
Op 6 november 2010
 

Reacties

Geen commentaar gevonden.



Hits op het websiteplatform

© 2016 Alle rechten voorbehouden.